|
Wij,
dat zijn mijn echtgenoot, onze drie kinderen, ikzelf en last but, (zeker)
not least onze katten. Ikzelf sta in het secundair beroepsonderwijs als leerkracht plastische en decoratieve technieken. Mijn echtgenoot doet , als zelfstandige, automatisatie in fabrieken. Mijn kinderen studeren alledrie. We zijn allemaal gebeten door het Maine Coon virus, gelukkig is dit een zeer prettige ziekte. Wij wonen in het landelijke Heffen. Het is hier rustig en mooi om te wonen. |
 |
 |
 |
De
legende van de dreamcatcher Een spin was rustig bezig om binnen zijn eigen ruimte een web te weven. Het was naast de slaapplaats van Nokomis, de oude grootmoeder. Iedere dag bekeek de grootmoeder de spin met veel plezier terwijl hij rustig doorging met het weven van zijn web. Op een dag terwijl zij rustig het werk van de spin zat te bekijken kwam haar kleinzoon binnen. "Nokomis-iya" schreeuwde hij terwijl hij naar de spin staarde. Hij stormde op de spin af met in zijn hand een schoen om hem te vermorzelen. "No-keegwa," fluisterde de oude dame:"doe hem geen pijn." "Nokomis, waarom bescherm je de spin?" vroeg de kleine jongen. De
oude vrouw glimlachte maar gaf geen antwoord. Toen de kleine jongen
weg was kwam de spin naar de oude vrouw toe en bedankte haar voor het
redden van zijn leven. Hij zei: "al vele dagen heb je mij een web
zien weven en je bewonderde mijn werk. Als dank voor het redden van
mijn leven wil ik je een cadeau geven.". Hij glimlachte en ging
verder met het weven van zijn web. "Kijk",
zei de spin, "zie je hoe ik het web weef en ieder draadje aan de
volgende vastmaak? Dit web maak ik om slechte dromen te vangen. Alleen
de goede dromen kunnen door de ruimtes tussen de webdraden. Dit is mijn
geschenk aan jou. |